1.Դո՛ւրս գրիր անծանոթ բառերը և բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր։

թիկնել-հենվել
մացառ-թուփ
եզերք-ջրային տարածության
օջախ-սարքված կրակարան
մտմտալ-մի բանի մասին շատ մտածել
ալևոր-ծեր
չքանալ-Անհետանալ
շավիղ-ճանապարհ
շնորհալի – տաղանդավոր

2.Վերնագրի՛ր առանձնացված մասերը:

1-ին մաս-Հարուստ հայր

2-րդ մաս-Մանկության հիշողություն

3.Ընդգծված բառերը փոխարինի՛ր հոմանիշներով։

շավիղ-ճանապարհ
մանուկ-երեխա
շքեղ-հոյակապ
չքանալ-Անհետանալ
հարուստ-մեծահարուստ
վերջալույս-Մայրամուտ
մարմանդ-խաղխանդ
ալևոր-ծեր

4.Տրված արահայտությունները գրի՛ր մեկ բառով․ թևին տալ-թռչել, ներս ընկնել-մտնել, լաց լինել-լացել, թիկն տալ-հենվել։

5.Դուրս գրիր այն հատվածները, որտեղ երևում է խրճիթի երջանիկ լինելը:

Օջախի մեջ կարմիր կրակը ուրախ-ուրախ թևին է տալիս, պայծառ ու տաք ժպիտով լցնում է երջանիկ խրճիթը:

6.Բնութագրի՛ր տղային։
Տղան շնորհալի էր, գեղեցիկ, խելացի, բայց միշտ տխուր էր։

7.Ո՞րն է պատմվածքի արտահայտած հիմնական իմաստը:

Պատմվածքի իմաստն այն է, որ հարստությունն ու շքեղ կյանքը չեն կարող փոխարինել հարազատ մարդկանց սերը։ Միևնույն է, քեզ ինչ-որ բան կանչելու է դեպի հարազատ տուն, թեկուզ դա խրճիթ լինի։

8.Ի՞նչ ես կարծում, տղան ճի՞շտ վարվեց, երբ թողեց իրեն մեծացրած ծնողներին:
Ես կարծում եմ, որ նա ճիշտ վարվեց, որովհետև ես էլ այդպես կանեի:

9.Ի՞նչ նմանություն ես տեսնում այս ու «Եղնիկը» պատմվածքի միջև։

Ես տեսնում այն նմանությունը, որ նրանք ծնվել են մի տեղ, բայց հետո նրանց վերցրել են և տարել ուրիշ տեղ, նրանք ուրիշ տեղ են մեծացել։ Երկու պատմվածքի հերոսներն էլ հասկանում էին, որ նրանց տունը ուրիշ տեղ է և երկուսն էլ ձգտում էին գնալ հարազատ տուն։ Ու մի օր նրանք գնում գտնում են իրենց հաչազատ տունը։

Օրերս այցելեցինք Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մտենադարան, որտեղ պահվում են բազմաթիվ հին ձեռագրեր և փաստաթղթեր, գրքեր։ Այստեղ պահպանվում են շուրջ 23000 ձեռագիր, հմայիլներ, պատառիկներ և 300 000 արխիվային փաստաթուղթ։ Ամեն տարի Մատենադարան այցելում է մոտ 50000 մարդ։

Հայերեն ձեռագիր մատյանների այս ամենախոշոր պահոցն ստեղծվել է 1921 թվականին։ Այն եղել է առաջին գիտահետազոտական հաստատությունը Հայաստանում։ Հիմա Մատենադարանը գրանցված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային հիշողության ցանկում։

Մատենադարանում ես տեսել եմ ամենափոքր և ամենամեծ ձեռագրերը։ Ամենափոքրը կոչվում է «Եկեղեցական տոնացույց», շատ փոքր ու թեթև է, լուցկու տուփի չափ ու կշռում է 19 գրամ։ Ամենամեծ ձեռագիրը կոչվում է «Մշո ճառընտիր» և կշռում է 28 կգ։

• 

• 

• 

•