Մարդ մը անընդհատ կ’աղօթէր Աստուծոյ ու կը խնդրէր.
-Աստուա՜ծ, գոնէ անգամ մըն ալ ինծի՛ տուր, ի՞նչ կ՚ ըլլայ։ Տո՜ւր, որպէսզի
քիչ մըն ալ ես մարդավարի* ապրիմ։
Աստուծոյ հրեշտակներէն մէկուն խիղճը կը տանջէ։ Ան
կ’երթայ Բարձրեալին* քով ու կ’ըսէ.
-Տէ՜ր Աստուած, ոչ ոք խնդրանքով այդքան կ’աղօթէ Քեզի։ Մեղք է ան։
Անգամ մըն ալ այդ Մարդուն տուր։
-Ըսելիք չունիմ, կ’օգնեմ, կու տամ։ Բայց բազկաթոռին վրայ երկնցեր է ու
կ’ըսէ՝ տո՛ւր հա տո՛ւր։ Նման մէկուն ինչպէ՞ս տամ։ Անիրաւը գոնէ տեղէն
վեր ելլէր, գործ մը ընէր, ես ալ օգնէի՝ տայի
Արևելահայերեն՝
Մի մարդ անըթատ աղոթում եր Աստվածին ու ասում։
– Տեր Աստված գոնե մի անգամ ինձ տուր որևէ բան, ինչ կլինի տուր ինձ որպեսի մի քիչ ավելի մարդավարի ապրեմ։
Աստվածի հրեշտակները տեսնում են մարդուն և ասում Աստվածին
-Տեր Աստված, ոչ ոք այդքան կաղոթի քեզ, այդ մարդուն մի բան տուր։
-Ասելիք չունեմ կօգնեմ, կտամ։ Բայց բազկաթոռին վրա պարկած է և ասում է տուր հա տուր, նման մեկին ի՞նչ տամ։ Գոնե տեղից վեր կենար և գործ աներ միքիչ, ես էլ կօգնեի։